Pracuję w korpo. Nie takim z widokiem na rzekę i owocowymi czwartkami. Takim, gdzie biurka stoją w rzędach jak w wojsku, a jedyną rośliną jest sztuczny fikus, który zbiera kurz od 2017 roku. Mam dwadzieścia sześć lat, stanowisko, którego nie umiem dobrze przetłumaczyć na polski, i wrażenie, że każdy dzień wygląda dokładnie tak samo. Wstaję, jadę, siadam, patrzę w Excel, wracam, zasypiam. I od nowa.
Gdzieś po drodze zgubiłem poczucie, że coś ode mnie zależy.
To był czwartek, godzina 14:27 – zapamiętałem, bo czekałem na kolejne spotkanie, które miało się zacząć o 14:30, a przełożony spóźniał się już trzeci raz w tym tygodniu. Siedziałem, klikałem w przeglądarce bez celu. W jednej z zakładek wyskoczyło mi stare przypomnienie – wpis na forum, który sam dodałem pół roku temu. Ktoś pytał o sprawdzone strony z grami. Sam wtedy odpowiedziałem: „Nie wiem, nie testowałem”. Zero pomocy.
Ale w odpowiedziach pod spodem ktoś podlinkował jakiś portal. Bez reklamy. Po prostu: „Spróbuj tu, ostatnio działa sprawnie”. Adres kończył się na vavada pl.
Nie wiem dlaczego, ale kliknąłem. Może przez nudę. Może przez to, że na godzinę przed końcem pracy i tak już nic produktywnego nie robię. Strona otworzyła się szybko. Żadnych wyskakujących okienek, żadnych reklam z półnagimi modelkami. Normalna, przejrzysta. Pomyślałem: „Dobra, zarejestruję się, zobaczę, o co chodzi”. Zajęło mi to może minutę. Mail służbowy? Nie, żartuję. Założyłem nowe konto na prywatnym – takim, którego używam tylko do newsletterów, które i tak lądują w spamie.
Vavada pl powitało mnie bonusem. Standard. Darmowe spiny, podwójna pierwsza wpłata. Normalnie bym przewinął. Ale w pracy było akurat tak pusto, że nawet klawiatury nie trzaskały. Miałem piętnaście minut do następnego maila. Stwierdziłem: sprawdzę.
Nie wpłaciłem ani złotówki. Najpierw te darmowe spiny.
Od razu trafiłem na automat z cyrkowymi klaunami. Nie lubię klaunów, ale wygrane wpadły całkiem przyjemnie. Kręcę – 2 złote, kręcę – 5 złotych, kręcę – bonus. Dwa razy z rzędu trafiłem serię darmowych gry. W ciągu dziesięciu minut z tych darmowych spinów uzbierało się 180 złotych. Bez wkładu własnego. Zero ryzyka.
Poczułem ten mały, ciepły skurcz w żołądku. To nie była chciwość. To było zaskoczenie. „Coś, co nie wymagało wysiłku, przyniosło efekt”. W korporacji nie ma takich rzeczy. W korporacji każda złotówka musi być uzasadniona w arkuszu kalkulacyjnym.
Wypłaciłem te 180 złotych. Weszły na konto w ciągu godziny. Normalny przelew. Nazwa odbiorcy: vavada pl. Nic podejrzanego. Pomyślałem: „OK, to działa. Ale to był fart. Nie ma sensu próbować drugi raz”.
No i nie próbowałem. Przez dwa tygodnie.
Aż do dnia, w którym dostałem wypłatę. Normalną, korporacyjną, po której po opłaceniu rachunków zostawało mi 400 złotych na życie. Do następnej wypłaty. Miałem ochotę na coś – nie na zakupy, nie na alkohol. Na jakieś poczucie, że mam wpływ na los. Że nie tylko siedzę w biurze i przesuwam komórki w Excelu.
Więc wszedłem na vavada pl znowu.
Tym razem wpłaciłem 100 złotych. Ustalony limit. Powiedziałem sobie: „Jak przegram, to przegram. To cena za dwie godziny frajdy”. Grałem na kilku automatach. Raz wygrałem 60, potem straciłem. Zero emocji. Byłem już prawie na minusie 80 złotych, gdy włączyłem automat z egipskimi symbolami. Taki klasyk. Postawiłem 2 złote.
Dwa spiny. Nic. Trzeci – trzy symbole Skarabeusza. Bonusowa gra. Dziesięć darmowych spinów z mnożnikiem.
Siedziałem w biurze, na plastikowym krześle, z słuchawkami na uszach, w których leciała relacja ze spotkania, które było nagrywane – udawałem, że słucham. A tak naprawdę patrzyłem, jak na ekranie rosną kwoty. Pierwszy spin – 40 złotych. Drugi – 20. Trzeci – 120. Czwarty – 340. W połowie bonusu miałem już 900 złotych. W dziewiątym spinie – uderzenie: pięć takich samych symboli z mnożnikiem x7. Kwota skoczyła do 2 100 złotych.
Zamknąłem przeglądarkę. Otworzyłem Excela. Udałem, że pracuję. Serce waliło mi jak oszalałe. Po spotkaniu poszedłe
Gdzieś po drodze zgubiłem poczucie, że coś ode mnie zależy.
To był czwartek, godzina 14:27 – zapamiętałem, bo czekałem na kolejne spotkanie, które miało się zacząć o 14:30, a przełożony spóźniał się już trzeci raz w tym tygodniu. Siedziałem, klikałem w przeglądarce bez celu. W jednej z zakładek wyskoczyło mi stare przypomnienie – wpis na forum, który sam dodałem pół roku temu. Ktoś pytał o sprawdzone strony z grami. Sam wtedy odpowiedziałem: „Nie wiem, nie testowałem”. Zero pomocy.
Ale w odpowiedziach pod spodem ktoś podlinkował jakiś portal. Bez reklamy. Po prostu: „Spróbuj tu, ostatnio działa sprawnie”. Adres kończył się na vavada pl.
Nie wiem dlaczego, ale kliknąłem. Może przez nudę. Może przez to, że na godzinę przed końcem pracy i tak już nic produktywnego nie robię. Strona otworzyła się szybko. Żadnych wyskakujących okienek, żadnych reklam z półnagimi modelkami. Normalna, przejrzysta. Pomyślałem: „Dobra, zarejestruję się, zobaczę, o co chodzi”. Zajęło mi to może minutę. Mail służbowy? Nie, żartuję. Założyłem nowe konto na prywatnym – takim, którego używam tylko do newsletterów, które i tak lądują w spamie.
Vavada pl powitało mnie bonusem. Standard. Darmowe spiny, podwójna pierwsza wpłata. Normalnie bym przewinął. Ale w pracy było akurat tak pusto, że nawet klawiatury nie trzaskały. Miałem piętnaście minut do następnego maila. Stwierdziłem: sprawdzę.
Nie wpłaciłem ani złotówki. Najpierw te darmowe spiny.
Od razu trafiłem na automat z cyrkowymi klaunami. Nie lubię klaunów, ale wygrane wpadły całkiem przyjemnie. Kręcę – 2 złote, kręcę – 5 złotych, kręcę – bonus. Dwa razy z rzędu trafiłem serię darmowych gry. W ciągu dziesięciu minut z tych darmowych spinów uzbierało się 180 złotych. Bez wkładu własnego. Zero ryzyka.
Poczułem ten mały, ciepły skurcz w żołądku. To nie była chciwość. To było zaskoczenie. „Coś, co nie wymagało wysiłku, przyniosło efekt”. W korporacji nie ma takich rzeczy. W korporacji każda złotówka musi być uzasadniona w arkuszu kalkulacyjnym.
Wypłaciłem te 180 złotych. Weszły na konto w ciągu godziny. Normalny przelew. Nazwa odbiorcy: vavada pl. Nic podejrzanego. Pomyślałem: „OK, to działa. Ale to był fart. Nie ma sensu próbować drugi raz”.
No i nie próbowałem. Przez dwa tygodnie.
Aż do dnia, w którym dostałem wypłatę. Normalną, korporacyjną, po której po opłaceniu rachunków zostawało mi 400 złotych na życie. Do następnej wypłaty. Miałem ochotę na coś – nie na zakupy, nie na alkohol. Na jakieś poczucie, że mam wpływ na los. Że nie tylko siedzę w biurze i przesuwam komórki w Excelu.
Więc wszedłem na vavada pl znowu.
Tym razem wpłaciłem 100 złotych. Ustalony limit. Powiedziałem sobie: „Jak przegram, to przegram. To cena za dwie godziny frajdy”. Grałem na kilku automatach. Raz wygrałem 60, potem straciłem. Zero emocji. Byłem już prawie na minusie 80 złotych, gdy włączyłem automat z egipskimi symbolami. Taki klasyk. Postawiłem 2 złote.
Dwa spiny. Nic. Trzeci – trzy symbole Skarabeusza. Bonusowa gra. Dziesięć darmowych spinów z mnożnikiem.
Siedziałem w biurze, na plastikowym krześle, z słuchawkami na uszach, w których leciała relacja ze spotkania, które było nagrywane – udawałem, że słucham. A tak naprawdę patrzyłem, jak na ekranie rosną kwoty. Pierwszy spin – 40 złotych. Drugi – 20. Trzeci – 120. Czwarty – 340. W połowie bonusu miałem już 900 złotych. W dziewiątym spinie – uderzenie: pięć takich samych symboli z mnożnikiem x7. Kwota skoczyła do 2 100 złotych.
Zamknąłem przeglądarkę. Otworzyłem Excela. Udałem, że pracuję. Serce waliło mi jak oszalałe. Po spotkaniu poszedłe
0
